Laura Turpijn, veelwinnaar zonder prestatiedrang


door : Redactie Mountain Bike Plus 9 jul. 2020

Een gesprek met Laura Turpijn gaat niet over winnen. Het gaat over rijden door mooie omgevingen, over heerlijke singletracks met het zonnetje in het gezicht. De nu 41-jarige Nijmeegse is in totaal twaalf keer Nederlands kampioen, reed WK's en de Cape Epic, maar heeft het liever over de prachtige gebieden waar ze doorheen mocht biken.

"Klanten die terugkomen in de winkel, bieden weleens hun excuses aan omdat ze me niet herkend hadden. 'Yo, doe eens normaal. Ik ben ook gewoon een mens', zeg ik dan." Het is Laura Turpijn ten voeten uit. Wars van opsmuk. "Alle truien en medailles liggen ergens op zolder. Ik vind het overdreven om die in de winkel te leggen, heb al enorm veel moeite met het ophangen van een poster van mezelf. Ik hoor weleens dat het commercieel slim zou zijn, maar ik vind het niks. Ik zal mezelf ook nooit voorstellen aan de hand van mijn carrière."

Redwoods
Sterker nog, ze heeft een flink deel van haar carrière al letterlijk achter zich gelaten. Die herinneringen lijken vervlogen. "Ik ben heel slecht in stilstaan bij wat is geweest. Ik weet dat de Cape Epic heel mooi was, de Nederlandse kampioenschappen waren geweldig en het WK in Nieuw-Zeeland ook." Maar de resultaten, die zitten goed verstopt ergens in een hoekje achterin haar geheugen."Ik heb nooit vooraf geroepen dat ik ergens in de top twintig wilde eindigden, over het resultaat heb je zo weinig te zeggen. Je kunt je uiterste best doen, maar ik weet niet hoe goed anderen zijn. Ik vind de weg daarnaartoe, dat proces en die beleving veel mooier. Ik heb zo veel lol gehad, zulke mooie singletracks gereden in bijvoorbeeld de Redwoods van Rotorua, Nieuw-Zeeland. Ook het publiek en de sfeer bij de grote wedstrijden waren altijd mooi. Daar denk ik veel liever aan terug dan aan een podiumplaats."

Maar als ze dan toch één sportieve prestatie eruit moet lichten? "Mijn eerste Nederlandse titel in Noorbeek, 2007. Ik reed toen voor Bas Vroemen en ging helemaal kapot tijdens die wedstrijd. Hij coachte me, riep dat de nummer twee dichter- en dichterbij kwam. Ik werd bijna boos op hem, kon namelijk echt niet harder. Maar toen ik bijna bij de finish was, kon ik hem toch een high five geven. Het was gelukt, dat was wel heel speciaal. Ik mocht het hele jaar in die kampioenstrui rijden." Net zoals haar eerste Cape Epic een onvergetelijke ervaring blijft. "Het was mijn eerste meerdaagse en dan gelijk zo'n massaal event."

Turnen
En dan te bedenken dat Turpijn nooit echt droomde over een carrière als prof. "Ik heb tien jaar lang geturnd, heel fanatiek. We deden dat met een vast clubje meiden, zo'n vier tot vijf keer in de week trainen en dan nog wedstrijden in het weekend. Ik vond de vloer wel een mooi onderdeel, had een hekel aan de balk." Ze profiteert tot op de dag van vandaag nog van die ervaring. "Mijn balansgevoel is zó goed geworden, daardoor heb ik ook nooit iets gebroken. Ik ben echt heel vaak gevallen, maar wist me altijd goed op te vangen. Daarnaast word je van turnen krachtig en explosief."

Toen het meidengroepje uit elkaar viel, stopte ook Turpijn met turnen. Ze kwam via haar toenmalige vriendje in aanraking met de mountainbike. "Ik ging met zijn ouders en hem mee op vakantie naar Frankrijk. Hij had net een nieuwe mountainbike gekocht en ik mocht op zijn oude, een hele kleine. Ik vond het al zo vet om een geasfalteerde, dikke afdaling naar beneden te rijden. Ik raakte daar echt verslaafd."


Vuilnisbelt
Ze ging de opleiding tot gymleraar volgen en moest daar dus veel sporten. "In het weekend gingen we nog weleens fietsen, een beetje klooien. Dan reden we naar de vuilnisbelt in Emmen, waar onze 'berg' lag. De jongens reden altijd vanaf boven over een trap naar beneden, ik durfde lange tijd niet. Maar uiteindelijk won ik de innerlijke strijd van mijn angsten en reed toch naar beneden."

Al die ervaringen kunnen we zien als puzzelstukjes, die uiteindelijk in een hart voor de mountainbike in elkaar vielen. Turpijn werd verslaafder en verslaafder aan de sport, maar brak pas zeventien jaar geleden echt door. Toen was ze dus al 24 jaar. "Ik kom uit Emmen en daar had je niet heel veel wedstrijden. Toen ik in mijn afstudeerjaar zat (2001), kwam ik voor een project bij Leo van Zeeland terecht. Hij nam me onder zijn hoede, dankzij hem werd ik echt serieuzer. Ik mocht ook weleens met hem mee naar het buitenland voor wedstrijden. Dan was het de bedoeling dat wij punten verzamelden die Nederland tickets zouden opleveren voor de Olympische Spelen. Wij waren zijn Pointer Sisters, voor Elsbeth Vink en Corine Dorland."

Overigens had Turpijn toen 'per ongeluk' al haar eerste UCI-punt gepakt. "Ik was met mijn ouders op vakantie in Italië en daar werd een wedstrijd in de buurt gereden. Ik deed mee, maar had nog weinig ervaring. Ik weet nog dat ik constant een motor achter me had rijden, ik reed namelijk als laatste van de dertien meiden die daar meededen. 'Nu heb je je eerste UCI-punt', zei Leo toen ik terug was."

Illustratief voor de losse aanpak van Turpijn was de manier waarop ze trainde. "Ik reed met een groepje van Emmen naar onze opleiding in Groningen op de fiets. We trainden echt als wielrenners: heel veel uren maken en hard fietsen, niet efficiënt dus. Toen ik voor het eerst aan een serieuze test onderworpen werd, bleek dat mijn anaerobe drempel veel te groot was en de aerobe te klein. Precies verkeerd om voor een mountainbiker, ik reed continu te hard."

Leven naast de fiets
In 2003 zette ze zichzelf op de kaart, door een goed WK marathon te rijden in Italië. Ze werd elfde. "Ik werkte in die tijd nog naast het mountainbiken en stopte elke euro in de sport. Ik gaf les, maar dat was lastig te combineren met de sport. Dan was ik afhankelijk van de schoolvakanties. Ik ben toen nog bij een softwarebedrijf aan de slag gegaan, daar kon ik mijn eigen tijd indelen." Ze heeft het altijd wel fijn gevonden om een leven naast de fiets te hebben. "Belangrijk, om mijn hoofd in vorm te houden. Ik deed thuis ook veel aan zelfstudie, zeker nadat ik de A-status kreeg rond 2004. Ik vond dat ik ook alles moest weten van trainingsleer en voeding, als ik betaald werd om topsporter te zijn."

Tien jaar na die marathon in Italië verloor Turpijn haar A-status. "Maar dat vond ik niet zo erg, ik was wel toe aan een nieuw leven. Het reizen was hartstikke mooi, maar in mijn hoofd had ik meer uitdaging nodig. Je wereld is heel klein als topsporter." In die jaren was ze al mensen aan het helpen, met het schrijven van trainingsschema's en geven van clinics. "Ik wist dat ik die kant op wilde." Ze kon ook weer gaan lesgeven, maar volgde haar hart. En die lag toch echt bij de mountainbikes. Ze kreeg de kans om met haar LT Sports de mountainbiketak van het Nijmeegse Dutch Bicycle Centre op te pakken. "De huur is daar zo laag, dat ik deze gok kon wagen."

Eigen team
Het pakte goed uit, de winkel loopt als een trein en ze heeft haar eigen LTD Team vol talentvolle mountainbikers. "Ik vind het enorm leuk om met hen te werken, vooral omdat zij zo supergretig zijn. Denk aan Lotte Koopmans, Teus Ruijter, Daniël Prijkel en Roy Peters." Haar advies? "Ik vind het belangrijk dat ze passievol zijn en dat ook uitstralen, bijvoorbeeld op sociale media. Ik zie liever dat ze lol hebben op hun fiets en anderen daarmee aansteken, dan droog een uitslag neerpennen." En met haar ervaring op bijvoorbeeld wereldbekers, kan ze de talenten natuurlijk perfect bijstaan. "Zo weet ik dat topsporters zichzelf al genoeg prestatiedruk opleggen, ik probeer ze juist zo ontspannen mogelijk aan de start te krijgen. Zodat ze in een bepaalde flow komen, dan rij je de beste uitslagen naar mijn idee. Het is de kunst om zo soepel mogelijk te blijven in zowel lichaam als geest."

Maar vergis je niet, Turpijn is er ook voor de recreant. Sterker nog, de mix maakt het werk voor haar zo aantrekkelijk. "Van heel talentvol en gedreven tot oudere mensen die fit willen blijven om eens per jaar een meerdaagse te kunnen rijden. Het is uitdagender om een schema te maken voor iemand die 80 uur in de week werkt, dan een topsporter." Het is de koe in zijn achterwerk kijken, maar Turpijn ziet nu heel duidelijk in dat ze in haar ALO-tijd niet handig heeft getraind. "Het is zo dom geweest om al die uren te maken, een training moet efficiënt zijn. Je wordt óf heel goed in je duurvermogen óf heel explosief. Als XCO-rijder is het niet heel handig om een vet duurvermogen te hebben."

Avontuur
En hoe zit het met Turpijns eigen meters op de mountainbike? "Ik doe mezelf nog twee keer per jaar een dik cadeau. De BC Bike Race is de eerstvolgende. Natuurlijk wil ik daar hard rijden, maar het is vooral een heel gaaf avontuur. Af en toe fiets ik ook nog een duorace, maar ik vind tegenwoordig het parcours het belangrijkst. Als dat me trekt, wil ik wel meedoen."

Ze hoopt haar bedrijf LT-Sports in professionalisme te laten groeien. Zowel qua assortiment in de winkel, als qua trainingsbegeleiding voor een breed publiek. "Ik wil hard werken om LT-Sports breed te laten groeien. Mountainbiken is een spiegel van het leven: je moet eerst keihard afzien om boven te komen, daarna mag je genieten van het uitzicht en de mooie afdaling."

Tags :



Reacties


    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer



Mountain Bike Plus maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok