Schotse Hooglanden: een aanrader voor de zomer


door : Redactie Mountain Bike Plus 11 mrt. 2021

De wekker maakt me om 04.30 uur bruut wakker. Chagrijnig sla ik om me heen, op zoek naar het irritante gezoem. Het is tijd voor een rit richting de westkust van Schotland, om het rondje te gaan rijden dat ik sinds 2014 al niet meer heb afgelegd: de ronde van Morvich. Naarmate ik de kust nader, doen enkele hoosbuien en een stevige wind uit het noordoosten me twijfelen: waarom neem ik deze moeite? De bergen verdwijnen achter een grijze muur van regen...

Op pad met Lumi & Hannah
Het voordeel van mijn vroege start van de dag is dat de wegen leeg zijn en ik ruim op tijd arriveer, voor mijn gezelschap van vandaag. Hannah Barnes wil haar nieuwe Specialized Stumpjumper aan een flinke test onderwerpen én een nieuwe plek ontdekken. Ook Lumi, haar hond, is van de partij.

Gesprekken over deze ronde door de Schotse Hooglanden verzanden immer in een debat over hoe je hem rijdt. Je hebt de 'bog hop' oftewel de moeras-hop in het midden en vergelijkbare afdalingen vanaf elke kant van het hoogste punt. Kortom, hoe nat je het wilt maken hangt van je keus af.

Zomers
Het weer blijft de rest van de dag continu omslaan. Je mag bijna niets anders verwachten in Schotland. Van een lonkende blauwe lucht naar regenbuien, wind en droogte in een mum van tijd. De trail is nat en drassig, wat sommige stukken verraderlijk maakt en het tempo soms tergend traag maakt. In de zomer is deze route geweldig. Voldoende daglicht, een harde, snelle grond en heuvels die overspoeld zijn met gras zo groen, dat het bijna nep lijkt.

Naarmate de ondergrond harder wordt, wordt het rijden voor ons makkelijker. We trappen in een lekkere flow naar het zuiden, bereiken de eerste grote klim van de dag, voordat we via een lange, drassige overgang terugkomen op hardere grond. We fietsen onder de bomen uit. Het korte, gemaaide gras dat over de rotsen loopt, voelt in eerste instantie prettig aan, tot de grond omhoog loopt, weer terug naar de bomen.

Naarmate de uren vorderen, krijgen we door dat we tempo moeten maken om niet in het donker terug naar de auto's te rijden.

Vallei
Nog één hoek om en we komen bij de vallei aan. Die lijkt veel groter dan ik me kan herinneren. Het gedonder van het water en gebrul van herten vult de lucht, waarna Stalker's Path ons de weg wijst tussen de rotsen en het felgroene gras door naar de hoge bergpas.

Mijn herinnering aan de route laat me hier verder in de steek en ik kan me voorstellen dat Hannah begint te twijfelen aan mijn geheugen. De klim naar het hoogste punt van onze route is de afgelopen zes jaar klaarblijkelijk begroeid, maar we besluiten door te gaan naar boven. Ook al moeten we langs hetzelfde pad terug, het is een afdaling die meer dan de moeite waard is.

Veel van de hoogtemeters die we vandaag voor onze kiezen krijgen moeten we in één keer omhoog rijden. Via het Stalker's Path langs de rug van de Glen. Maar dan wacht de afdaling. In één teug omlaag.

We besluiten wat brandstof in te nemen onder een van de indrukwekkende watervallen, in plaats van te stoppen bovenop de hoge pas, waar we vooral koud zouden worden. Lumi toont haar andere vaardigheid naast het hoeden van ruiters: de hond wint elke staredown van je, als je aan het eten bent.

Stumpjumper
Deze pauze geeft me de kans om Hannah's nieuwe, volledig getunede Specialized S-Works Stumpjumper te bekijken. Het is de topversie van een exemplaar dat ik een paar weken geleden zelf door de Tweed Valley stuurde. De British Racing Green lak doet het goed en Hannah heeft een Butcher op het achterwiel gezet om de grip op orde te houden. Herken de Schot.

We rijden door en nemen een lastig ogende rivieroversteek - zónder natte voeten. Het is nu tijd om snel hoogte te winnen, in onze laatste push naar de top van de bergpas. Het pad is hier geweldig voor zo'n afgelegen locatie en maakt het ons vrij gemakkelijk, we beklimmen de voorkant van de berg al zigzaggend.

We lijken de hele ronde te kunnen afmaken in dit tempo, tot onze grote blijdschap. De blauwe lucht die ons nadert, zorgt voor extra enthousiasme. Maar we zijn gewaarschuwd: volgens het oude gezegde staat één kilometer in de Schotse Hooglanden voor drie op 'normaal' terrein. We zullen dus hoe dan ook nog een groot deel moeten overbruggen en mogen niet verslappen.

Hannah neemt de leiding bij de afdaling, hoewel het pas haar eerste 'echte' run in het wild is op deze fiets. Ze is duidelijk erg comfortabel op haar nieuwe Stumpjumper. De steile rotsen die je op het hoogste punt een nerveus gevoel geven, lopen naar een enorme vallei. Het pad voor ons is de enige zichtbare invloed van de mensheid hier.

Moeras
Het briljante pad gaat verder, tot we plots verrast worden door een onvervalst moeras. We zoeken naar een doorgang, maar de twee paden die er zijn eindigen in een zachte, natte massa in het midden. Freestylen dan maar.

Ik word dusdanig overrompeld door het geluid van een hert die klinkt als een brullende leeuw, dat ik middenin de modder aan de noodrem trek en hard op mijn schouder en knie in het moeras val. Perfecte timing... Gelukkig droog ik al snel op onder de, inmiddels tevoorschijn gekomen, warme zon.

We rijden het restant van de Affric-Kintail weg en haasten ons naar een berghut, om te ontsnappen aan de volgende bui die we al over de bergen zien rollen. Het is waanzinnig om te bedenken dat deze hut tot 1917 permanent bewoond is geweest. Het moeten gure winters zijn geweest in dit afgelegen deel van de wereld.

We wachten tot de laatste regendruppels zijn gevallen, onder het genot van een bak thee. Op naar de fish & chips daarna.

Tractie
De bos weg naar de 'bothy' (hut) blijkt al snel over te gaan in een singletrack vol rotsen. De hellingshoek is gelukkig te doen en we hebben weer wat grip. De snelheid gaat omhoog. Het kost ons allebei een tijdje om onze downhill hersenen weer in te schakelen, na enkele uren te hebben geklommen en veen te hebben doorkruist. Meer tijd en daglicht van de zomer zou ons de luxe hebben gegeven om energie te kunnen sparen voor het aanvallen van de afdaling, maar het mocht niet zo zijn.

We zijn inmiddels allebei behoorlijk moe, de klok tikt de zeven uur rijtijd aan. We zijn blij af te dalen, over stukken die variëren van subliem tot onmogelijk. Ook hier laat mijn geheugen me even in de steek: ik raak de tel kwijt van het aantal keer dat ik waarschuw voor een enorme waterval om de hoek. Ik gok vijf of zes.

Terwijl we afdalen verdwijnen we elk stiekem in ons eigen, stille wereldje. Met de machtige bergen achter ons, liefkozend glens genoemd, gloren de Five Sisters aan de horizon. We navigeren door scherpe rotsen en dalen rustig af.

Vanaf daar wordt de missie simpel. Geen rotsplaten die grip bieden, maar wel een gigantische waterval van vijftig meter. Hou je ogen open en de snelheid onder controle. We komen bij de laatste rivieroversteek uit. We rijden over een brug die er gloednieuw uitziet. Terug op de track naar het startpunt, vangt de zon de toppen van de gigantische bergen. We beseffen dat we bijna de hele dag in beweging zijn geweest. Het is goed geweest en de enige vraag die rest, is: "Chips. Waar is de dichtstbijzijnde plek waar we chips kunnen krijgen?"

INFO:

De route is 27 kilometer lang. Het kost je ongeveer 8 tot 10 uur. Je kunt de Morvich Loop in beide richtingen rijden.

Het startpunt is het Kintail Outdoor Centre. De dichtstbijzijnde fietsenwinkel is in Fort William, op 100 kilometer door de Schotse Hooglanden. Het is dus verstandig om al je reservematerialen mee te nemen. Kintail Lodge, Ratagan Youth Hostel en Dornie Hotel zijn goede opties om in de buurt te verblijven.

Je kunt op verschillende manieren in Schotland komen. De boot is een goede keus, maar dan moet je wel via Engeland. De goedkoopste optie is van Hoek van Holland naar Harwich. Andere opties zijn Hull en Newcastle, die laatste is geografisch gezien ideaal. Je stapt dan in IJmuiden op. De prijs is in de zomer wel aan de hoge kant: 475 euro voor twee personen, één auto en een slaapcabine naar Newcastle en terug. En dat is exclusief een maaltijd, die je wel zal willen bij een overtocht die pakweg 17 uur duurt. Je vertrekt om 17.00 uur en komt om 9.45 uur aan. Je bent dan ook nog een uur of 6,5 onderweg vanaf Newcastle naar Kintail. De goedkoopste optie is van Hoek van Holland naar Harwich, met zo'n 300 euro. Dan moet je echter nog wel 11,5 uur rijden. Een andere mogelijkheid is de Eurotunnel. Met je auto op de trein het kanaal over in 35 minuten, exclusief inchecktijd. Het kost je minstens 250 euro per auto retour, die prijs kan echter een stuk hoger uitpakken afhankelijk van de flexibiliteit die je wenst en in welke periode je gaat. Vanaf Utrecht sta je in zo'n 16,5 uur in Kintail, als je deze suggestie kiest. Het vliegtuig en de trein zijn duurder én omslachtiger, aangezien je de vrijheid van je auto mist.

Tags : Specialized Stumpjumper



Reacties


    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer



Mountain Bike Plus maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok