​Opeens ben je olympisch kampioen. En dan?


door : Tekst: Tim van Boxtel/NBP Beeld: Irmo Keizer/MBP 12 sep. 2021

Niemand weet beter hoe Tom Pidcock en Jolanda Neff zich voelen dan Bart Brentjens. De 52-jarige teammanager van het CST PostNL Bafang Mountainbike Racing Team won in 1996 in Atlanta de allereerste olympische gouden medaille in het mountainbiken. Het veranderde zijn leven voorgoed.

En plots sta je daar dan. Op het hoogste treetje. Met een gouden medaille bungelend om je nek. Het Wilhelmus schalt door de luidspreker. Je hebt het allerhoogste behaald én dat onder het toeziend oog van veel meer kijkers dan tijdens een normale race, zelfs meer dan tijdens een WK. In één klap ben je een bekendheid, kun je niet meer over straat zonder aangeklampt te worden voor een handtekening of selfie. Het overkwam Bart Brentjens in 1996. Sindsdien zijn de 52-jarige teammanager en de Amerikaanse stad Atlanta voor in de eeuwigheid aan elkaar verbonden.

Want oké, Brentjens in zijn tijd en Pidcock en Neff kenden veel mountainbikeliefhebbers allang. Maar voor het grote publiek zijn de Olympische Spelen een gelegenheid om andere sporten en de daarbij horende sterren te leren kennen.

Bewondering
Brentjens weet als geen ander hoe de winnaars van een gouden plak zich nu voelen. "Olympisch goud heeft mij heel veel gebracht in de mountainbikesport. Het heeft geholpen om te staan waar ik nu sta. Je moet je natuurlijk als team nog steeds bewijzen, maar het opent wel deuren en maakt sommige dingen makkelijker. Bijvoorbeeld om sponsoren van buiten de sport te trekken. Je naam krijgt meer status, je wordt een merk."

Hij is de nuchterheid zelve, Brentjens. Vousvoyeren heeft hij liever niet, hij is 'gewoon Bart'. Het was dan ook wel even wennen voor hem, al die aandacht na zijn winst in 1996. "Mensen die je niet kent spreken je ineens aan of roepen je na. In deze tijd vragen ze allemaal om een selfie, toen was het een handtekening. Ik merk het aan mezelf ook als ik een olympisch kampioen zie, daar heb je toch meer bewondering voor."

Rustig een ijsje
Het had een hoop mooie kanten, maar Brentjens merkte ook de keerzijde van het succes. "Het is ook wel ingewikkeld, je hebt een ander leven. Mensen denken dat je altijd voor hen klaarstaat. Ze komen een praatje met je maken als je gewoon even rustig een ijsje wilt eten, boodschappen wilt doen en even jezelf wilt zijn. Je ontkomt niet meer aan die aandacht.''

Zijn advies voor alle olympisch kampioenen: goed naar jezelf luisteren. "Naar wat je wel en niet wilt, bijvoorbeeld in de mediaverzoeken. En blijf vooral doen wat je deed voor je olympisch kampioen werd: goed presteren. Ik maakte de fout door me in de winter minder goed voor te bereiden op het nieuwe seizoen. Daar betaal je de tol voor."

PS: Naast het verhaal van Bart Brentjens óók in het Mountain Bike Plus magazine #205 'print editie', interviews met de Olympiërs van deze tijd: Anne Terpstra(NL), Anne Tauber(NL), Milan Vader(NL), Mathieu van der Poel(NL), Jens Schuermans(BE) en Githa Michiels(BE).

Tags : Brentjens Olympiër Atalanta MTB Tokio



Reacties


    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer



Mountain Bike Plus maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok