Goddelijk buitenleven in Utah: mountainbikers als koningen


door : Redactie Mountain Bike Plus 22 jul. 2018

De Amerikaanse staat Utah doet mij niet direct denken aan een gebied vol trails en downhills om van te smullen. Een uitnodiging voor een persreis maakt me echter nieuwsgierig. Na een korte digitale zoektocht blijk ik er al snel naast te zitten: de regio biedt meer dan alleen pret voor de wintersporter.

Mijn enthousiasme is gewekt. Park City blijkt het eerste Gold Level Ride Center van de International MountainBicycling Association. Dat zegt wel iets over de mogelijkheden, faciliteiten en voorzieningen in dit gebied. De van Specialized meegekregen testfiets, de Stumpjumper Comp Carbon 29, gaat in de reistas. Op naar het vliegveld. Een retourtje Salt Lake City kost vanaf Schiphol gemiddeld 750 euro, prijzig maar niet onbetaalbaar.

10 uur na boarding landt het toestel in de woestijn vanUtah. Ik begroet Salt Lake City, de stad die voor mij vooral bekend is om de Olympische Winterspelen van 2002. Eens kijken wat dit gebied nog meer heeft te bieden.

Biking, hiking, rafting
Buiten staat taxichauffeur John op me te wachten. De fietstas gaat met gemak in de kofferbak en ik neem plaats in zijn Chevy Suburban. Het enthousiasme spat van John af wanneer hij vertelt over het buitenleven in de regio, waar iedereen hier van lijkt te houden. Hiking, rafting, camping, biking, 'everything is fantastic'. En 'you definitely gonna like it here'. John, die terloops ook laat vallen bevriend te zijn met Travis Pastrana van het Nitro Circus, kan zo in een commercial.

Om 15.15 uur check ik in bij het hotel in Deer Valley, waar ik verderop in dit verhaal meer over vertel. Het weer is prachtig, ik ben inmiddels alweer 20 uur wakker en ga dus op zoek naar een bak koffie nadat mijn fiets is opgebouwd. Ik kom aan bij een koffietentje met valet parking voor de mountainbike. Als dit een voorbode is voor de mountainbike-ervaring die ik hier op ga doen, wordt het genieten! Ik verken de omgeving en ga op tijd naar bed, om morgen fit te zijn. Ik kan niet wachten om de regio te verkennen op mijn Stumpjumper.

Kleuren
De jetlag is deze ochtend nog niet weg, ik ben vroeg wakker. Maar dat kan ook met mijn enthousiasme te maken hebben, ik voel me als een kind voor zijn schoolreisje: deze regio is écht het mountainbikeparadijs. De trails worden door een crew onderhouden, er zijn oneindig veel tracks en er zijn liften die je omhoog brengen. Elke bus in deze regio heeft ook een fietsrek voorop, waar je gratis gebruik van kunt maken.

Na het ontbijt kleed ik me om en spring ik op de fiets. Om 10.30 uur rij ik over de eerste track. In Park City zijn de tracks verdeeld in kleuren.Ik ga voor DearCrest, een blauwe route, een gemiddelde moeilijkheidsgraad, richting Snow Park Lodge. Het is een totale afdaling van 1000 feet, 300 hoogtemeters. Het hotel ligt op 2.468 meter en dat merk ik direct aan mijn longen: die lopen vol. Ik ga gelijk het rood in, het is echt een waanzinnig droge lucht. Eenmaal beneden aangekomen hoop ik dat er een lift is die me weer naar boven brengt. Helaas, die gaat pas over twee dagen open. Ik klim via de openbare weg terug naar het hotel en vul daar mijn bidons nog maar een keer. Zoals John al zei: 'Water is your best friend here'.

Bald Mountain
Nu kies ik voor de MidMountainTrail, volgens een medewerker van het gebied 'an excellent choice'. Na een paar kilometer kom ik de afslag naar Team Big Bear tegen. Ik verzamel al mijn moed en test mezelf uit: haal ik het hoogste punt, Bald Mountain? Die ligt op 2.865 meter, 400 meter boven het hotel. Goed geprobeerd Mike, maar voor ik het weet, lig ik al onvrijwillig met mijn snufferd op de grond. De klim is op sommige punten erg bochtig en steil en er liggen redelijk wat boomwortels en rotspuntjes op de route. Ik besluit de Bald Mountain later, als de liften open zijn, downhill mee te pakken.

Nu keer ik terug naar de MidMountainTrail, die ik volg tot ik een verharde weg tegenkom. Daar sla ik rechtsaf een onverharde weg in, even lekker gas geven. Bij de Silver Strike Express ga ik de verharde weg weer op, een stukje omhoog. Maar ik kan het al snel niet weerstaan: ik stuur Stumpy de berg af richting de Snow Park Lodge. Downhill over het asfalt en flink gas geven. Na een kleine pauze moet ik eraan geloven: de weg omhoog. Ik besluit mijn mountainbikedag met de gedachte dat het goed zou zijn om met een gids op pad te gaan.

's Avonds kom ik samen met de rest van het gezelschap dat van de persreis geniet. Ik hoor dat bijna iedereen in deze regio een enorme passie heeft voor het buitenleven. In de weekenden gaan velen actief op pad naar een van de vijf national parcs om daar de camper te stallen aan de rivier of in het bos en dan samen met vrienden te mountainbiken, barbecuen, biertjes drinken en vooral: lachen. Ik neem me voor deze traditie ook in Nederland in te voeren.

Bob de Bouwer
Een nieuwe dag.En nog niet gewend aan het ritme. Een blik op de klok vertelt me dat het pas 05.00 uur is. Nou ja, in ieder geval alvast wat tijd om mijn ervaringen op papier te zetten. Om 07.00 uur pak ik een stevig ontbijt met alles erop en eraan en om 08.00 uur vertrekken we naar een van de vele bikestores in Park City: JANS. Dit blijkt de mooiste te zijn van de stad.

Ik word vergezeld door Lesley Graham van Unravel Travel TV uit Ierland, 'influencer' Locke Hughes uit New York en een groepje onervaren rijders. We beginnen met een rustige, geasfalteerde afdaling, eigenlijk een veredeld fietspad, richting de start van de route. Daar splitst de groep. Ik rij verder met Scott House van de bikestore JANS en fotograaf JP Gendron - wat maakt die man mooie foto's! We rijden over superfijne single- en doubletrails. Halverwege komen we Bob, ja zo heet deze bouwvakker echt, tegen. Hij werkt voor de lokale overheid om de tracks in de regio op orde te houden. In totaal ligt er hier meer dan 720 kilometer aan tracks: een flinke job voor Bob en zijn team. We rijden door naar boven en duiken het bikepark in, wat een gave ervaring is. Daarna trappen we via een drietal ups en downs richting het centrum van Park City. We lunchen bij Squatters, een restaurant met eigen bierbrouwerij. Op de kaart staat de Full Suspension Pale Ale, dat geeft wel aan hoe mountainbike minded ze hier zijn. Prima combinatie met een goede burger. Na de lunch brengt Scott ons naar het Olympic Park. We krijgen een 'all access' pas, waarmee we alle 'attracties' van de Winterspelen kunnen beleven. Helaas kunnen we niet van de zomer-bobsleebaan af, hiervoor is een cursus van een aantal uur nodig en die tijd hebben we deze middag niet. Wat wel mogelijk en heel cool is, is om op een rubberband van de Olympische skischans af te glijden. Wat een snelheid!

Eenmaal in het hotel aangekomen zoek ik na het avondeten mijn bed op. Ik ben gesloopt.

Met de lift omhoog
Eindelijk begin ik te wennen aan mijn nieuwe ritme, jammer genoeg is deze trip na vandaag alweer bijna voorbij. Ik ga op eigen gelegenheid met mijn Stumpjumper naar beneden, waar de rest van de groep bij Snow Park Lodgestaat te wachten. Vandaag is de opening van het mountainbikeseizoen, dus de liften zijn in werking. We staan gelijk in de rij, dit gebied is echt populair onder de mountainbikers.

We rijden vandaag met niemand minder dan Eric Porter, de prorider uit Park City. Vanaf het moment dat hij als jongetje in een fietswinkel ging werken in Louisville, Kentucky doet hij niets anders meer dan fietsen. Hij heeft inmiddels over de hele wereldvele downhill-en freeridekampioenschappen gewonnen. We pakken diverse afdalingen met de meest fantastische namen, zoals de Holy Roller, Sunset, Naildriver en de Twist & Shout. Volop genieten!

De Tsunami
Tegenwoordig helpt EricDiamondback Bikes met de productie van nieuwe fietsen, test hij overal ter wereld allerlei materiaal en rijdt hij op de meest bizarre locaties. Maar hij wint ook nog altijd wedstrijden, hoewel hij inmiddels al 38 jaar oud is. Hij is verhuisd naar Midway, Utah om zijn zonen Owen en Milo ook de mountain lifestyle mee te geven. "Je kunt hier uren rijden zonder iemand tegen te komen. De lift zorgt er daarnaast voor dat je supersnel en superveel kunt leren. Je skills groeien sneller dan ooit. Je kunt beginnen op het makkelijkste terrein en later kiezen voor big jumps als de Tsunami: alles is hier!" Er ligt ook een track die speciaal is ontworpen voor de nationale kampioenschappen van Amerika, de NCS. De jeugd wordt met een speciale foundation al van jongs af aan gestimuleerd om te mountainbiken. Porter laat mij proeven van dat buitenleven, het is hier zó groen.

Wasatch Over Wasatch
De laatste volledige dag in Utah is aangebroken. We rijden met de Ford 150 pickup van Scott via de Empire Pass Roadnaar de parkeerplaats van Wasatch Mountain State Park aan de SR 222. We droppen $7 in de box op de parkeerplaats en trekken ons windjack aan, vullen onze bidons en doen de rugzak om. Klaar voor vertrek op 1785 meter hoogte. Dit wordt een mooi avontuur in de Pine Canyon North van Midway. Via een duidelijk herkenbaar pad fietsen we tot aan de top door de bomen in een erg gevarieerd en uitgestrekt gebied tot een hoogte van 2.575 meter, waarna we kunnen beginnen aan de afdaling van een kleine 20 kilometer. Ik snap wel waarom dit de WOWTrail heet.

Na iedere bocht een nieuw landschap, van dichte bossen, smalle groene paden tot een stuk waarin je je in de Afrikaanse Sahara waant. Door het mooie weer zijn de tracks droog en stoffig en stoppen we regelmatig om ons energieniveau op pijl te houden. Overigens hebben we na het eerste klimmetje ons windjack al uitgetrokken. Eenmaal beneden aangekomen bekijken we onze schrammen en vertellen we vol adrenaline hoe de flow was en welke saves een ieder heeft gemaakt.

De enige die de grond niet van dichtbij heeft gezien is een van de twee gidsen,Scott House. Zou hij hier eerder zijn geweest? Dit is absoluut de mooiste trail hier in Utah. Eenmaal onderaan de parking gekomen staat er een busje van JANS op ons te wachten en vertrekken we via de openbare weg (River Road) richting de Provo River. We passeren het huis van Eric Porter en halen onderweg een broodje voor de lunch. We draaien een onverharde campsite op en parkeren bij River View langs de rivier en de achterdeuren van de Van zwaaien open. Tijd voor een kleine picknick aan de rivier. Na de lunch kleden we ons om, het is tijd voor een typische Amerikaanse sport:Flyfishing.

In de avond gaan we naar het Festival 'Savor the Summit'.We hebben een tafel bij de High West Distillery, de whiskey die daar gemaakt wordt is onderdeel van het diner. Savor the Summit is een van de grootste events van de zomer. Main Street in Park City wordt afgezet en omgebouwd tot een van de grootste restaurants die ik ooit gezien heb, 2.500 zitplaatsen en ook hier weer een super kwaliteit van diner. Onder het genot van de whiskey dromen we over de afgelopen dagen.

Daarna is het alweer tijd om terug te keren naar Nederland, helaas. Ik wil hier absoluut terug naartoe, heb nog geen kwart van de tracks ontdekt. De regio staat bekend als loeiduur wintersportoord, sommigen spenderen 80.000 dollar in het meest luxueuze skiresort ter wereld, maar het heeft in de zomer zo veel meer te bieden.



Reacties


    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer



Mountainbike Plus maakt gebruik van Cookies ter verbetering van onze website. Maakt u verder gebruik van onze website dan gaat u hiermee akkoord.
Meer informatie

Ok