Transmaurienne-Vanoise


door : Jurgen Groenwals 5 aug. 2015

De Transmaurienne Vanoise is een meerdaagse marathon in de Maurienne-vallei. De uitzichten zijn fenomenaal, het parkoers bijzonder technisch. En oh ja, de temperatuur duikt geen enkel moment van de dag onder dertig graden Celsius. Weinig bekende namen aan de start. De huidige leider is de Spanjaard Ismael Ventura, die ondertussen een comfortabele voorsprong heeft. De eer van de Lage Landen wordt hoog gehouden door Björn Rondelez, ondertussen in de leiderstrui bij de Masters. Hier vind je dag na dag een korte impressie, met vooral beeld en film. In de volgende editie van het magazine komt ons hele verhaal.

Etappe 4: Termignon - Bramans

Deze nacht hield donder, fel onweer en hevige onweersbuien ons uit de slaap. Die bloedhete afgelopen dagen hebben plaats geruild voor het betere bergonweer. Die voorheen mooi blauwe rivier - de Arc - is veranderd in een woest kolkende, bruine dreiging. Van Lanslebourg gaat het vlot en snel doorheen het Forêt d'Arc naar Termignon. Het terrein is nog steeds om duimen en vingers bij af te likken. De prachtige vergezichten blijven deze keer helaas netjes verborgen achter de wolken. In Bramans gaan we klimmen, lang klimmen. Het is de laatste van deze meerdaagse, maar het is er alweer eentje die pijn doet. Gelukkig is het een stuk koeler dan de afgelopen dagen. Dat maakt die klim ook wat aangenamer. Over Le Jeu en L'Erellaz slingert de klim zich richting Lac Martin. De uitsmijter van deze Transmaurienne-Vanoise leidt ons over Replat des Canons door het woud opnieuw naar Val Cenis Lanslebourg. En och ja, ook dat is alweer een waarlijk schitterende trail.


Etappe 3: Lac du Mont Cenis

Op de filmpjes en foto's van de afgelopen edities van deze 27ste editie van de Transmaurienne hadden we vooraf ruimschoots zitten watertanden: die passage rond het meer van Mont Cenis is in één duidelijk woord samen te vatten: fantastisch. Maar dat je dergelijk uitzicht moet verdienen spreekt voor zich. We starten met een ellendig lange klim. De eerste vijftien kilometer klimmen lopen over goed berijdbare - maar vaak pittig steile - wegen. Aan de eerste bevoorrading verandert dat vlot berijdbare. Een soort veredeld geitenpad gaat op en neer tussen rotsblokken en losliggende stenen, met aan je rechterkant een gapende afgrond. Zou die sneeuw nog zacht zijn, mocht je daarin vallen? Aan de Col des Sollières is het uitzich over een groenblauw meer adembenemend mooi. Met een grote grijns zitten we de afdaling in. Die afdaling verandert net iets te snel opnieuw in een pittige trail om tot slot over te gaan tot een wel héél erg moeilijke afdaling. Het pad is erg smal, val je hier, dan vertel je het niet meer verder. De meeste bikers kiezen het zekere voor het onzekere en leggen een groot deel van de weg te voet af. Het rondje rond het meer is eerder voor de fantastische uitzichten dan voor het pure mountainbiken. Niet getreurd, de trail die ons terug naar Lanslebourg brengt is er alweer eentje om in te kaderen.





Etappe 2: de vallei van L'Ecot

De langste etappe en wanneer je het hoogteprofiel bekijkt, eentje die angst inboezemt. Die klim van Le Villaron naar L'Ecot lijkt niet van de poes. Het warme weer eist zijn tol. De lijst met opgevers na dag één is langer dan je zou willen. Wij denken opnieuw aan genieten, niet aan competitie en beginnen rustig te klimmen. De landschappen zijn alweer prachtig. Een passage door een van de mooiste dorpjes van Frankrijk, Bonneval-sur-Arc, is heerlijk. De aanmoedigen luid. De gletsjer in het skigebied van Bonneval glinstert in de zon. De klim naar L'Ecot valt al bij al best mee. De daaropvolgende afdaling balanceert op de grens tussen enduro en trial. De rotsblokken en drops op dit wandelpad zijn bijwijlen te hoog. Dat betekent behoedzaam van de fiets springen en je weg naar beneden zoeken. Het gaat onverwacht vlot. Tot we aan pakweg kilometer 42 komen. Daar begint een - weliswaar erg mooie - maar zo goed als onberijdbare trail. Honderd meter rijden, van de bike springen om wat rotsblokken op te klauteren, terug een paar meter bollen, opnieuw van de fiets, ... en dat kilometers lang. In de blakende zon. Steile afdalingen, steile beklimmingen, ... we beginnen het scenario onderhand te kennen. De trail die als uitsmijter richting Val Cenis Lanslebourg moet dienen, is nog een pittig beestje.



Etappe 1: Aussois

Als je nu die naakte feiten leest, dan denk je toch eerder aan 'a walk in the park'. 51 kilometer en net geen 2000 hoogtemeters. Wel, in alle eerlijkheid, vandaag was een loodzware dag. We hebben urenlang afgezien. Met temperaturen ruim boven de 30° is dat niet helemaal verwonderlijk, natuurlijk. Na de eerste klim zetten we onze competitie-gevoelens helemaal opzij. Voortaan zal genieten primeren. Niet dat dat plan vandaag helemaal gelukt is. Het parkoers is technisch, de beklimmingen zijn steil, de afdalingen zo mogelijk nog steiler. We zigzaggen tussen rotsblokken, vallen net niet van veel te grote drops (of toch eventjes, netjes in een heerlijk verfrissend bergriviertje), laveren tussen boomwortels, ... sommige stukken zouden niet misstaan in een enduro-wedstrijd. Ware het niet dat de beklimmingen - en al helemaal in combinatie met de warmte - er flink in hakken. We drinken meer water en sportdrank dan onze maag aankan. Maar het landschap is prachtig, de uitzichten fenomenaal. Op het laatste lusje - goed voor acht kilometer - gaat het licht bij ondergetekende helemaal uit. Totaal uitgeput rij ik de finish over.






Proloog

De proloog - een, op papier althans, niemendalletje van amper negen kilometer - hebben we achter de rug.

In startplaats Aussois was het de hele middag een gezellige drukte. Trialshow, BMX-parkoers, randanimatie, ... de sfeer zat er goed in. Vanaf 17 uur vertrokken dan - in groepjes van vier - de deelnemers aan de Transmaurienne voor hun proloog. Als die proloog een voorsmaakje is van wat er ons de volgende dagen staat te wachten, dan belooft het wat. Steile beklimmingen, technische afdalingen, switchbacks en drops, een passage door 'Fort Marie Christine', prachtige vergezichten, ... alles wat een mountainbikehart sneller doet slaan. Dat sneller slaan mag je tijdens deze proloog meer dan letterlijk nemen. Pittig rondje, ruim dertig minuten afzien.

De snelste tijd werd door Chiapusso Louis op een e-bike afgelegd. De écht snelste tijd ging met 23 minuten en 30 seconden naar de Fransman Thomas Griot. Van Belgische zijde merken we op de twintigste plaats Bjorn Rondelez.





Tags : transmaurienne, marathon, vanoise



Reacties


    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer