Roc d’Ardenne in Houffalize: een heroïsch moddergevecht


door : Koen Van Mele - foto's: Sportograf, Golazo/Jasper Jacobs 3 mei 2016

Op weg naar Wibrin, een charmant gehucht vlakbij Houffalize waar we de nacht vóór de marathon doorbrengen, gutst de regen met bakken uit de lucht. Het water loopt als een beek over de straten. In een kleine plaatselijke kroeg nemen we de verschillende scenario's voor de volgende dag door. Lupulus-bier versterkt onze fantasie, de sfeer zit goed. Morgen wassen we dat Ardens varkentje wel even.

Ontspannen en vol goede moed controleren we materiaal en weersomstandigheden. Het is grijs en amper vier graden, gelukkig regent het niet meer. Zelfs de buienradar spreekt van een droge voormiddag. "Het zal wel meevallen op het parkoers nu het niet meer regent", blijven we optimistisch terwijl we een regenjasje in de rugzak proppen. In het centrum van Houffalize heerst een gezellige drukte. Moedige bikemakkers fietsen naar hun startblok. De profs schieten uit de startblokken, tijdens deze marathon liggen voor hen UCI-punten te wachten. Ik wens veldrijder John Gadret een fijne rit toe.

Van start

Honderden klikpedalen klinken als een machinegeweer en iedereen begint aan de onderneming. De start gaat in een rotvaart tot na amper vijfhonderd meter het eerste obstakel, de Saint-Roch, zich aandient. Wie wel eens de wielerklassieker Luik-Bastenaken-Luik zag, vreest meteen het maximale stijgingspercentage van 26 procent. Een pittige opwarming, waarna de eerste selectie een feit is. We gaan meteen offroad, de echte Roc d'Ardenne kan beginnen. Tijdens het eerste uur wordt al meteen duidelijk hoe het parkoers er voor de rest van de dag uit zal zien: alles is bedekt met een dikke laag modder die bovenop een spekgladde ondergrond ligt. Het is zoeken naar de juiste rijtechniek om hier zo vlot en veilig mogelijk doorheen te schuiven.

Zoektocht naar balans

Banden maken diepe geulen, om vervolgens toch weg te schuiven op de harde ondergrond. Waar je normaal alleen met je benen moet werken en de bike onder controle moet houden, ben je nu verplicht met je hele lichaam mee te balanceren. Hoe je het voorwiel ook neerplant, het kiest toch zijn eigen weg. Met de onderrug en de billen rond het zadel geknepen volgt een constante zoektocht naar balans. De eerste afdalingen nemen we trillend als een beginneling. Het groepje waarin we zitten, is na enkele steile klimmen helemaal uit elkaar gevallen. We krijgen meer ruimte, broodnodige ruimte om in te schatten hoe we een volgend obstakel kunnen nemen. Schaatsen over modder, de bike over een spekgladde boomwortel laveren of een afdaling tot een goed einde brengen.

De onvermijdelijke valpartij

Houffalize staat altijd garant voor een technisch uitdagend parkoers: steile afdalingen over rotsen, boomwortels, losse keien en door waterpartijen. Gooi daar nog wat emmers modder overheen en echte billenknijpers zijn je deel. Een afdaling waar de geoefende biker normaal zijn hand niet voor omdraait, wordt nu toch helemaal anders beleefd. Met de beste stuurmanskunsten brengen sommigen het er goed van af, anderen springen van de fiets of worden regelrecht naar onderen gekatapulteerd. Diepe, gefronste en besmeurde gezichten sieren de eerste bevoorrading. Nu al slaat de vermoeidheid bij menig biker toe. Biken en sturen met elke spier in het lichaam is niet heel erg comfortabel, rug en armen staan gespannen als vioolsnaren. Tussen Engreux en Bonnerue puffen en kermen we ons over de verschillende beklimmingen. Toch proberen we te genieten van deze prachtige streek en de fenomenale panorama's over de diepe dalen. De meanderende Ourthe zal ons de rest van de dag vergezellen. Een afdaling bezaaid met grote stenen gecombineerd met het continu aanwezige water lijkt eerder op laveren over een wildwaterbaan. De fiets krijgt langs alle kanten stampen. Wanneer we niet door een drassig bos rijden, vechten we ons een weg door winderige weilanden. Daar is de ondergrond toch iets beter berijdbaar en krijgen armen en rug een beetje rust. Het tempo gaat de hoogte in, waardoor het onvermijdelijke gebeurt. Een inhaalmanoeuvre, een modderige plas met ondoorzichtige bruine smurrie en en paar verborgen rotsblokken later lig ik helemaal ondergedompeld. Goed geschrokken en proestend neem ik de schade op. Mijn bike is gespaard gebleven, mijn lichaam heeft de schok opgevangen. Doorweekt, koud, bloedend en gehavend wissel ik mijn bovenkleding met het regenjack om de snijdende wind tegen te houden. Mijn knie heeft een ferme klap gekregen.

Medelijden en onbegrip

Via diepe tractorsporen klimmen we doorheen een kleverige, dikke laag modder. Mijn superlicht carbonframe weegt ongeveer evenveel als die oude stalen Gary Fisher uit de tachtiger jaren. In het midden of naast het pad door de diepe geul rijden? Je zoekt het maar uit, overal is het schuiven en glijden. De modder kleeft aan de banden, elke pedaalslag leidt tot doorslippen. De 162 hoogtemeters richting Bonnerue zijn zowaar heroïsch. Met het hoofd tussen het frame vraag ik me af of dit nu voor iedereen evenveel pijn doet. Besmeurde gezichten die angstig voor zich uit staren, geven een bevestigend antwoord op mijn vraag. Aan de bevoorrading heeft een vriendelijke inwoner een kar brandhout geleverd. Rillend van de kou en/of vermoeidheid staan we dankbaar en stilletjes rond het knetterende goud. Drinkbussen worden afgespoeld om straks geen modder te moeten eten. Het bijvullen gebeurt door dezelfde inwoner, op zijn gezicht is medelijden en onbegrip af te lezen. Het pad slingert zich tussen de bomen naar beneden, een zalige afdaling richting dal. We volgen de stroom en gaan continu op en neer. Honderden reeds ontschorste boomwortels lonken glibberig naar onze wielen. Een kleine stuurfout is genoeg om volledig naast het pad te schuiven. Fietsend, lopend en trekkend vervolgen we onze weg. Wanneer het droog is, is deze trail een pure lust, nu horen we vooral luid gevloek. De zon is ondertussen helemaal verdwenen, bruine en grijze dreigende wolken kleuren de hemel. Het Ardennen-offensief is volop aan de gang.

Schaatsen over modder, de bike over een spekgladde boomwortel laveren of een afdaling tot een goed einde brengen.

Laatste loodjes

Via Neuf-Moulin en Vissoûle komen we dichter bij Houffalize. De laatste bevoorrading van de dag te Alhoumont is wederom zeer uitgebreid en verzorgd. Met regen en kou in het vooruitzicht houd ik de stop kort. Naast hotelcomplex Vayamundo volgt een venijnige afdaling. Tegelijkertijd is dit een herkenningspunt dat me vleugels geeft. Het hotel ligt op amper anderhalve kilometer van Houffalize. Dat betekent natuurlijk niet dat Roc d'Ardenne erop zit. Uiteraard moet er nog stevig geklommen worden. De stukken te voet zijn moordend geworden. Aan de andere kant van deze heuvel slingert het pad mee met de Ourthe. Rijden is hier onmogelijk. Modder en grote boomwortels verplichten iedereen om deze paar honderd meter te voet af te leggen. Het bord van de laatste tien kilometer zijn we net voorbij gereden. Ik schraap alle moed bijeen om de slotsprint in te zetten. Niet wetende dat die slotsprint me nog anderhalf uur zal kosten. "Ik ben er bijna", galmt als een mantra door mijn hoofd. Het laatste knikje blijkt te steil, ik duw mijn fiets naar boven. Als een oase in de woestijn, zo ervaar ik het bord van de laatste vijf kilometer. Alle energie is nu echt helemaal uit mijn lichaam verdwenen. Vermoeid ga ik nogmaals onderuit op de laatste afdaling. Twee bochten later - en vier uur na de profs - rijd ik eindelijk onder de finishboog door.

Op kracht met La Chouffe

De aangeboden La Chouffe smaakt heerlijk. Verdwaasd sta ik tussen andere, volledig besmeurde bikers in het niets te staren. Stilaan volgt het besef welke tocht we net gereden hebben. Het was afzien en genieten tegelijkertijd. Vechtend tegen de natuurelementen worden we beloond met hun pracht. Hoe zwaar deze editie ook was, hoeveel opgaven er ook geweest zijn, het is een prachtig parkoers door een dito landschap. Houffalize blijft het mountainbikemekka van de Belgische Ardennen, al zal dit alles onder een warm zonnetje net iets lichter verteerbaar zijn. De heren profs kunnen hun dik verdiende UCI-punten maar beter goed benutten dit seizoen.


Tags : marathon, roc d'ardenne, houffalize



Reacties


    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer