Huttentocht in Guatemala


door : Hans Rey - Foto's: Stefan Voitl - Vertaling & bewerking: Jurgen Groenwals 5 dec. 2015

Een jonge man, de achttien jaar oude Kevin, staat op een stoffige hoek van de straat aan de rand van Antigua, Guatemala. Twee jaar geleden kreeg hij een fiets van Wheels 4 Life. Zijn school 'Escuela Proyecto La Esperanza' gerund als een Britse liefdadigheidsinstelling, levert uitstekend educatief werk voor de extreme armoede in Antigua, dit gebied in Midden-Amerika.

Kevin springt achterin onze pick-up truck en troont ons mee naar zijn bescheiden huis waar hij samen met zijn moeder woont. Het is een primitief, bakstenen gebouwtje met een metalen deur, zonder stromend water. Zijn kamer is klein. Naast zijn bed bewaart hij de weinige persoonlijke spullen: kleding, schoolgerief, en - afgezien van zijn voetbaltrofeeën - zijn meest kostbare bezit, zijn fiets.

Dankzij deze fiets komt hij sneller, stipter en vooral goedkoper op school aan. Zijn familie kan de 1 Quetzal (ongeveer 13 cent) voor de dagelijkse bus niet betalen. Kevin volgt nu een universitaire opleiding, het middel om zichzelf een betere toekomst te bezorgen. Zijn passie is voetbal, maar hij rijdt met sprekend gemak die steile helling achter zijn huis op en knalt even vlot over de tien kilometer lange rit naar school tussen koeien en verkeer als een fietskoerier in New-York. Ik stel me de vraag of hij me niet gewoon simpelweg los zal rijden.

Een paar maanden geleden werd ik door de Oostenrijkse fotograaf Stefan Voitl benadert met de vraag om samen met trialrijder Tom Oehler op fietsavontuur te vertrekken. Tegelijkertijd konden we daar een Wheels 4 Life-project gaan bezoeken. De idee was om de foto's van onze reis naar Guatemala tentoon te stellen, te verkopen en met die opbrengst een nieuw Wheels 4 Life-project op te zetten.

In Guatemala City ontmoeten we onze plaatselijke toeroperator, Matt, van 'Oldtown Outfitters'. Hij stelt ons een unieke en afgelegen 'hut tot hut-toer' in de bergen voor. Met uitzondering van Matt, die rondscheurt op zijn hardtail, staan wij gewapend met full suspensoirs, klaar voor het avontuur. De eerste dagen verkennen we de omgeving rond het pittoreske en met kasseistenen geplaveide Antigua. Actieve - en met actief bedoel ik rook en vuur spuwend - vulkanen voeren de boventoon. We rijden in het eerste bikepark van Guatemala, El Zur. Een hobbelende pick-up brengt ons 45 minuten hoger op de Volcan de Agua, waar twintig kilometer afdaling door weelderige bossen en losse stenen over een stoffige vulkanische bodem ons verblijdt.

Een paar dagen later, na een rit van ruim vijf uur door het platteland, komen we in de buurt van Todos Santos, aan de voet van de Cuchumantanes-bergketen. Het doel is om in drie dagen de hele weg via Laguna Magdalena en Chortiz naar de stad Acul Quiche te rijden. Slapen doen we in eenvoudige berghutten, voedsel krijgen we van plaatselijke families. De trails - als die er al zijn - zijn technisch en traag. We duwen, wandelen en proeven onze weg op deze weinig gebruikte paden. Tussen verspreide afgelegen boerderijen en zwervende herders zijn we zelden alleen, maar altijd ver weg van de bewoonde wereld.

Bij de kleine nederzetting van Laguna Magdalena is de lokale bevolking danig verrast om ons hun ruwe heuvel op mountainbikes te zien afdalen. Het dorp is vernoemd naar de prachtige lagune en de waterval in de buurt van de cabine waar we logeren. Zodra de zon ondergaat, trek ik elk kledingstuk dat ik bijheb aan. Zonder elektriciteit of vuur doen we beroep op de dekens in de hutten. Na een spelletje dobbelstenen en een glimps van de lokale maan, kruipen we nog voor negen uur 's avonds in ons bed. 's Morgens zijn de sterren nog zichtbaar en is de grond bevroren. We verspillen geen tijd, beginnen aan de klim om zo uit de vallei richting eerste zonnestralen te rijden.

Vandaag is de grote dag. Het overgrote deel van de route is nooit eerder op een bike gereden. Sterker zelfs, de meeste delen van de route hebben helemaal geen trail. We weten dat in het dorpje Chortiz een berghutje staat, maar om die te bereiken moeten we verschillende valleien en bergketens doorkruisen. Het hoogste punt van de dag ligt op 3200 meter. Gelukkig is de lucht hier niet zo ijl als in de Alpen, getuige het feit dat op deze hoogte nog steeds bomen groeien. Foto's maken, filmen, langzaam vorderen door de technisch aard van de trail, … het leidt ertoe dat we pas na zonsondergang op onze bestemming zijn. De trial-skills van Tom komen uitstekend tot hun recht op de mountainbike. Hij stuurt zijn bike doorheen de meest ruige rotsen en lijnen die je je kan inbeelden.

Op een gegeven moment stelt Matt een mogelijke shortcut voor. Echter, helemaal zeker is hij er niet meer van. Dit is geen gebied om in te verdwalen. We volgen gedurende anderhalf uur een helemaal overgroeid pad om uiteindelijk toch terug op het hoofdpad te komen. We rekenen dat we ongeveer dertig minuten hebben gewonnen, maar met de zon vervaarlijk dicht bij de horizon hebben we zeker nog twee uur rijden voor de boeg. In de hut hebben twee Britse rondtrekkende meisjes en hun gids de meeste van de bedden reeds ingepalmd. We spreiden matrassen op de vloer en maken van de hut onze 'thuis voor een avond'. Douches zijn er niet, drinkwater moet gefilterd worden. Een lokale familie heeft ons in hun primitieve huis uitgenodigd voor het avondmaal. In het midden van de kamer zijn de vrouwen van de familie boven een vuur in de weer met de voorbereiding van een smakelijk ruikende maaltijd: kippenbouillon, noedels, aardappelen en eieren. 's Anderdaags krijgen we als ontbijt identiek hetzelfde.

Na het verlies van mijn kroon als de onbetwiste 'Yahtzee'-kampioen de avond voordien, kijk ik uit naar de lange afdaling van Hacienda San Antonio, een werkende kaasboerderij. Het parcours doet me denken aan de oude militaire paden uit de Tweede Wereldoorlog in de Italiaanse Alpen. Enkele herders en paarden die voorraad het gebergte inslepen, is alles wat we die dag ontmoeten. Een van de paarden schrikt echter zodanig van ons, dat het van het pad valt en in het struikgewas terechtkomt. We helpen om de zware bepakking van het paard te verwijderen en kregen het paard terug op het juiste pad. Gelukkig zonder erg. Mooie trails, natuurlijk terrein en een wilde Guatemalian-backcountry zijn de geweldige ingrediënten voor dit avontuur.

Terug in Antigua bezoeken we de Education For The Children-school en ontmoeten we een aantal mensen die vorige keer een Wheels 4 Life-fiets ontvingen. De 31 kinderen die deze keer een fiets van ons krijgen, zijn razend enthousiast. Wheels 4 Life is een non-profit organisatie die fietsen overhandigt aan mensen die behoefte hebben aan vervoer in ontwikkelingslanden. De aanpak van de EFTC-school is indrukwekkend. Niet alleen bieden ze onderwijs aan meer dan zeshonderd kinderen aan, daarnaast geven zij hun studenten tevens toegang tot gezondheidszorg, voeding, transport en, waar nodig, psychologische begeleiding en therapie voor kinderen en gezinnen die traumatische ervaringen hebben ondergaan. Verdere educatieve ondersteuning omvat universiteitsbeurzen en een kans om uit de vicieuze cirkel van armoede te breken. Veel van deze gezinnen leeft van minder dan een dollar per dag. Drie of vier kinderen delen vaak een kleine kamer en een groot bed.

Ik was erg opgetogen te merken dat Stefan en Tom mijn project steunen en erg geïnspireerd door van op de eerste rij de situatie en moeilijkheden van deze kinderen te zien. Maar ik ben vooral blij te zien dat ons project goed loopt en slaagt. Drie jaar geleden brachten we de eerste fietsen, die worden ondertussen goed benut en zijn nog steeds actief. Een deel van de studenten vertrok naar naar de universiteit, dromend van werk in de groeiende toerisme-industrie in Guatemala.

Album

Bekijk meer foto's van de reis door Guatemala in het fotoalbum.

Album - Huttentocht in Guatemala



Verder lezen

Fototentoonstelling Stefan Voitl
Zelf Guatemala verkennen
Wheels4Life
Tom Oehler
Hans Rey

Tags : hans rey, guatemala, wheels for life



Reacties


    Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer